uit de Karmelvlam

Uit de Karmelvlam van oktober 2019

Goede vrienden, zusters en broeders,

Ik wil even terugblikken op de jaarlijkse ontmoetingsdag van de
Vlaamse seculiere Orde. Ik wil dit in tweemaal doen.

Wat is de eigenheid van de seculier karmeliet?  Het is vooral een roeping, een uitverkiezing en we ontvangen daarbij de genade, de Geest, een kracht om onze roeping waar te maken. We hebben hierbij de verantwoordelijkheid om het verborgen leven met God te ontwikkelen. Het is een geheim tussen ons (jou) en God. De roeping is contemplatief, dit wil zeggen in het gebed schouwen wij met de ogen en oren van ons hart. We zien en horen zoals God met liefde naar mensen kijkt. Hieruit volgt onze bewogenheid en liefde naar onze medemens toe, het apostolisch karakter van onze roeping. (zie verder de oproep van de paus aan de karmelieten)
We komen samen in een gemeenschap die ons voedt en bemoedigt.
Die ontmoeting in gemeenschap is een essentieel punt in onze beleving als en in het leven als seculier karmeliet.

Het charisma van de Teresiaanse Karmel moeten we uitstralen.
De liefde van God komt onder de mensen. Mensen kunnen hierdoor nieuwsgierig zijn en aangetrokken worden om ons te volgen.
We zijn blije mensen, broederlijk, zachtmoedig… volhardend in geloof.

Bij onze beloften drukken we onze wens uit te streven naar de evangelische volmaaktheid, een leven in gehoorzaamheid aan het Woord, in geestelijke armoede en zuiverheid van het geweten. De armoede, zuiverheid, gehoorzaamheid van Jezus verlossen ons als wij volharden in het geloof in het Gods gesproken Woord. Ondanks tegenslagen en beproevingen blijven we trouwe en blije mensen

Tijdens onze beloften wensen we en beloven we te leven volgens de zaligsprekingen. De zaligsprekingen zijn het hart van Jezus prediking.        

Zij tonen ons zijn gelaat in wiens aanschijn wij leven. Leven in  het licht van  Jezus’ gelaat, heel dicht bij Jezus, doet ons zijn voorbeeld volgen als zijn broer of zus.
Het spreekt voor zich dat wij ons lichaam, dat de tempel is waar God zijn thuis gevonden heeft, verzorgen door het gebed dat onze rechtstreekse verbinding is met de Drie-éne. De taal van God is stilte. Wij moeten daarom zoveel mogelijk de stilte koesteren en luisteren naar wat God ons te vertellen heeft.
Het gebed is een uniek gebeuren. Elk mens is uniek en ook het gesprek met God gebeurt op een unieke manier. Voor elk van ons geldt dan ook een eigen specifieke apostolische roeping. Wij willen naar onze broeders en zusters in de wereld gaan zoals God het met ons voorheeft. Laten we hier met heel ons hart en onze ziel werk van maken.
Laten we Jezus volgen, heel dichtbij in het licht van zijn aanschijn.

Ik wens het jullie van harte toe,
in broederlijke genegenheid,
Ignace ocds

 

Onze derde orde vlag.