Enkele coronamijmeringen

Kwetsbaarheid en genade

Als de mens in de voorbije decennia iets vergat, dan was het wellicht dat wij kwetsbaar zijn. Het vastgeroeste geloof in onze wetenschappelijke en technologische realisaties heeft ons in slaap gewiegd. Maar het coronavirus heeft ons nu goed wakker geschud. Wij die dachten alles in handen te hebben, moeten nu vechten tegen een onzichtbare vijand. We worden opnieuw met de voeten op de grond gezet. Wie had dit een jaar geleden durven voorspellen?
Voor onszelf biedt deze tijd gelegenheid om na te denken wat deze pandemie met onszelf doet. Zelfs als men het druk heeft, kan het toch een bezinningstijd zijn om te kijken waar het goed zit in ons spiritueel leven en waar er werk is aan de winkel.
Voor mijzelf is deze coronatijd in een zeker opzicht een genadevolle tijd: ik kan nu – door mij niet dagelijks te moeten verplaatsen naar de campus – meer tijd vrijmaken om een goed boek te lezen. En ook om wat te bidden: hierbij weet ik mij ondersteund door het rijke aanbod van vieringen of bezinningsprogramma’s op TV (cfr. KTO TV) of op Internet (cfr. de dagelijkse uitzendingen op het Youtube-kanaal van het Bisdom Antwerpen). Ik hoop dan ook dat dit liturgisch en bezinnend alternatief ook in het post-coronatijdperk zal blijven aangeboden worden.
Deze tijd biedt dus kansen, ware het niet dat deze crisis zoveel slachtoffers vraagt. De getuigenissen van patiënten die door het oog van de naald gekropen zijn, blijven op mijn netvlies gebrand. Evenals het werk van zorgverleners, die hun leven riskeren, en er soms het leven bij inlaten. Zij verdienen onze steun en ons gebed.
De mens is en blijft een nietig wezen, ondanks onze wetenschappelijke evoluties. Het coronavirus noopt ons nu tot nederigheid. Laten we vanuit onze kwetsbaarheid elkaar nabij blijven, en het beste van onszelf naar boven halen.

Over coronaverdriet

Deze coronatijd eist veel slachtoffers. Ook voor nabestaanden van slachtoffers is het een moeilijke tijd; zo ook voor onze vrienden in de afgelopen weken. Hun ouders, verblijvend in een RVT, werden beiden coronaziek; hun kinderen konden alleen op digitale manier – via iPAD – de laatste uren van hun stervende mama beleven.
Via livestream woonde ik de begrafenis van deze vrouw bij. Dit gebeuren, dat plaats vond in de aula van een funerarium, had iets surrealistisch in zich: ik zag op verre afstand de rug van een tiental personen (nl. haar kinderen en hun partner), op voldoende afstand van elkaar. Noch kleinkinderen, noch andere familieleden of vrienden mochten aanwezig zijn; ook niet de coronazieke echtgenoot van de vrouw. Hij volgde in zijn RVT-kamer de plechtigheid online, bijgestaan door een tweetal mensen (die zo moedig waren om die man nabij te zijn). Op het einde van de afscheidsplechtigheid plaatste de oudste zoon een bloementuil op de kist van zijn moeder, met de woorden: “Deze bloemen wou papa op je kist leggen, maar vandaag kan hij dit niet doen”. Toen barste de zoon in tranen uit.
Deze uitvaart in beperkte kring had wel iets intiems in zich. Ergens wist ik mij verbonden met de familie en (virtuele) aanwezigen; een verbondenheid die anders was dan gewoonlijk, maar wel voelbaar.
En toch, persoonlijk mag ik er niet aan denken dat ik nu in deze omstandigheden zou overlijden en op die manier zou begraven worden. Voor mij dus liever geen gestreamde ceremonie als het kan, maar een echte gemeenschapsviering in de kerk met familie, vrienden en medeparochianen rondom mij: een viering van dankbaarheid om het voltooide leven, maar ook een viering omwille van de opstap naar het eeuwige leven. Die dingen vier je als christenen toch liefst samen, niet?

P.K.

Type je zoekwoorden hierboven en druk op Enter om te zoeken. Druk ESC om te annuleren.

Terug naar boven